به آسفالت ترک خورده ی کوچه خيره شدم

-خانوم چيزی گم کردين؟

-بله؟

-پرسيدم چيزی گم کردين؟

چيزی؟ چيزی گم کرده ام؟ درسته چيزی گم کرده ام

-بله ، يه چيزی گم کردم

-کی گم شده؟

هر چقدر فکر ميکنم چيزی به خاطرم نميرسه

.
با سردرگمی جواب ميدم: نميدونم

-اينجا افتاده؟

-نميدونم تو همين کوچه بايد گمش کرده باشم ، واسه يه کاری اومدم اينجا ، سر کوچه که نگاه کردم بود اما الان ديدم نيست ببينم، اسم اينجا کوچه زندگيه ديگه نه؟

-بله اسمش همينه، حالا چی گم کردين؟

سرم رو بالا ميآرام  و تو چشاش زل ميزانم
از حالته نگاهم ميره عقب