خیلی جالبه، من اگه اومدم به خاطر اونی هست که باعث شد من بیام. ولی خودش زود رفت. و اگه هستم به خاطراونایی هست که از خواستن بمونم. اونایی که خودشون الان نیستن... نمی دونم این چه رسمیه. حرفم رو با یه شعر میزنم. شعری که خیلی دوستش دارم. و خیلی قشنگ، بهتر از خودم حرفم رو میگه... هی فلانی... می دانی؟... میگویند رسم زنگی چنین است!! می آیند... می مانند... عادتت میدهند... و می روند... راستی نگفتی؟ رسم تو نیز چنین است؟ مثل همه ی فلانی ها؟